تعریف ایمونوتراپی

 

ایمونوتراپی (Immunotherapy) به مجموعه روش‌های درمانی اطلاق می‌شود که با تعدیل، تحریک یا سرکوب هدفمند دستگاه ایمنی، در پیشگیری یا درمان بیماری‌ها به‌کار می‌رود. این رویکرد بر بهره‌برداری از اجزای طبیعی یا مهندسی ‌شده سیستم ایمنی مانند آنتی‌بادی‌ها، سلول‌های ایمنی و سیتوکین‌ها استوار است و به‌عنوان یکی از شاخه‌های پیشرفته پزشکی نوین شناخته می‌شود.

 

اهمیت ایمونوتراپی

 

در دهه‌های اخیر، پیشرفت‌های چشمگیری در درک مکانیسم‌ های ایمنی منجر به توسعه درمان‌ های هدفمند علیه بیماری‌ های صعب‌العلاج، از جمله سرطان‌ها، بیماری‌های خودایمنی و عفونت ‌های مزمن شده است. ایمنوتراپی به‌دلیل اختصاصیت بالا، عوارض جانبی کمتر و امکان شخصی ‌سازی درمان‌ها، به‌عنوان ستون اصلی پزشکی دقیق (Precision Medicine) مطرح است.

 

 

کاربردها

 

• درمان انواع سرطان‌ها با استفاده از آنتی‌بادی‌ های مونوکلونال، مهارکننده‌ های نقاط وارسی ایمنی (Checkpoint inhibitors) و سلول‌های CAR-T
• کنترل بیماری‌های خودایمنی از طریق تعدیل پاسخ‌ های ایمنی و القای تحمل
• افزایش کارایی واکسن‌ ها و توسعه واکسن‌ های درمانی علیه عفونت‌های مزمن
• استفاده در پیوند اعضا برای پیشگیری از رد پیوند

 

دستاوردهای مرکز تحقیقات زیست‌فناوری دانشگاه علوم پزشکی تهران در حوزه ایمونوتراپی

 

مرکز تحقیقات زیست‌ فناوری این دانشگاه به‌عنوان یکی از مراکز پیشرو در کشور، در زمینه طراحی و تولید سامانه‌های ایمونوتراپی فعالیت‌های گسترده‌ای انجام داده است. برخی از مهم‌ترین اقدامات عبارت‌اند از:

• توسعه فرمولاسیون‌های نوین نانویی برای رهایش کنترل‌شده عوامل ضدسرطانی و ضدباکتریایی
• طراحی و ارزیابی پلتفرم‌های سلولی نوین شامل سلول‌های T مهندسی‌شده و سلول‌های دندریتیک برای ایمنوتراپی شخصی‌سازی‌شده
• انجام مطالعات پیش‌بالینی برای واکسن‌های درمانی علیه پاتوژن‌های مقاوم
• انتشار نتایج در نشریات معتبر و همکاری با مراکز بالینی جهت انتقال فناوری به فازهای کاربردی و بالینی